به شاملوی سترگ

نبود تو . . سیاهی ی جهان من است
 
کنار عکست . . روبانی سبز میگذارم
 
 
شعر تو . . تنفس واپسین جوانه های
 
دیار من است . .
 
 
هجرتت از سرزمینی که دوست نمی داشتیش . .
 
نه مرگ تو . . که دریغ بزرگ نبود تلاشی
 
سترگ برای آزادی ست . . .
 
 
"خوشا پر کشیدن . . خوشا رهایی . . خوشا اگر
 
نه رها زیستن . . مردن به رهایی . ."
 
 
تو رفته ای و اکنون زمزمه هایت صدای زنجیر را در
 
گوشهای ناشنوایمان فریاد میزند . . .
 
تویی که قرنها در این قفس تنگ که هیچکس
 
نمی گفت
 
خواندی . . در اوج قحطسالی ی آزادی رفتی . . .
 
 
نبود تو تباهی جهان من است . . .
 
کنار عکس جهان . . .
 
روبانی سیاه می گذارم .

( امیر بابک یحیی پور )