چهره ی سردت

میان کلماتی درهم

گم می شود . . .

وقتی به بوسه ای کوتاه

به تو نزدیک می شوم . . .

خفته ای آرام

و دور که می شوم

دستان کشیده ات

مرا به آغوشی پرنیاز

دعوت می کند . . .

من می روم . . .

گل نوشکفته ی باران زده ات

از کنار من می رود . . .

هزار آغوش

سراب وار

تو را به خود می خواند . . .

دلم فشرده می شود . . .

رنگهایی که شره می کنند . . .

بوم هایی که در

کج و معوج ثانیه ها

تاب می خورند . . .

تو میان ستارگان

چرخ می زنی . . .

خم می شوی . . . برمی خیزی . . .

غلت می زنی . . .

می چرخی . . .

رقص خیال انگیزی میان

خرده ستاره های کهکشانی دور . . .



- ببخشید شما یه پری دریایی ندیدید

که میون آسمونا دنبال

یه اقیانوس بگرده . . . ؟ ! -



خسته ای . . .

دیگر چشمهایت باز نمی شوند . . .

به خواب می روی . . .

به سختی نفس می کشم . . .

دست در دست من . . .

می چرخی

از من دور می شوی . .

با چرخشی دیگر در آغوشم جای می گیری . . .

هوای سردی ست . .

هیچکس نیست . . .

یقه ام را بالا می دهم

می روم . . .

و برف . . .

می بارد . . .



( امیر بابک یحیی پور )