کاش می شد


ای ماه . . . ماه زیبای پاک من


تو باشی


او که باید


بیاید و مرا


از این


زمین ناپاک


و آدمهای گمشده اش


ببرد . . .



تو باشی


او که باید


دست مرا بگیرد و


از میان فضای خیال انگیز ستاره ها


به جایی دور . . .


دور دور . . . ببرد .



جایی


که همه چیزش . . . فرق کند


با این دنیایی که دیگر


همه چیزش


زشت است .



کاش می شد


که آمدنت


طنین رهایی ی من . . . باشد


از این همه بند .



( امیر بابک یحیی پور )